Erse verse 19

An tAm a Bhí 

Ar chóir seanaithne a dhearmad
gan cuimhneamh uirthi arís?
Ar chóir seanaithne a dhearmad
's an t-am a bhí?

     Curfá:
     An t-am a bhí, a chroí,
     an t-am a bhí,
     is ólaimis deoch sláinte arís
     don am a bhí.

Nach dtógfá pionta i do ghlaic
is ardóidh mé cuach dí,
is ólaimis deoch sláinte ar ais
don am a bhí.

       Curfá

Ba ghnáth dúinn rith ar thaobh an tsléibh',
ag piocadh na mbláth mín;
ach chuamar beirt i bhfad i gcéin
ón am a bhí.

          Curfá

Ba ghnáth dúinn tumadh ins an sruth
ó éirí go ham luí;
ach chuamar thar sleasa na dtonn
ón am a bhí.

         Curfá

Seo duit mo lámh a chara cléibh!
Is beir greim mhaith uirthi!
Is taoscfaimid anois gach braon
don am a bhí.

         Curfá

[After the Caledonian Ullans of Robert Burns.]

Erse verse 18

An cat

Teastaíonn uaim i mo thighse:
bean mheabhrach ard-éirime,
cat ag gabháil i measc na leabhar,
cairde de ló is d'oíche -
ní fiú liom an saol dá n-uireasa.

[D'après le latin vulgaire hexagonal de Guillaume Apollinaire.]

Erse verse 17

Ag stopadh i gcoill oíche shneachta

Tá ’fhios agam cé leis an choill –
tá cónaí air sa bhaile thoir,
ní cás leis é má dheinim moill
ag amharc an tsneachta ina choill.

Is aisteach le mo chapaillín
an stopadh so gan feirm sa rian,
idir lochán oighir is crainn,
an oích’ is ísle teocht den bhliain.

Do chroith sé ceann is ghíosc an úim
ag fiafraí díom i dtaobh mo rúin,
is níl le cloisint ann ach fuaim
na leoithne réidh, an tsneachta plúir.

Má tá na coillte diamhair mín
comhlíonfad fós mo dhualgaisí,
tá aistear romham roimh dhul a luí,
tá aistear romham roimh dhul a luí.

[After the Ingweonic of Robert Frost.]

Erse verse 16

Ó! ná lig uait a ainm

Ó! ná lig uait a ainm, ach go luí sé sa scáil,
gan urraim ná aird mar' bhfuil a chorpán;
is danaideach duairc sinn ag sileadh na ndéar,
amhail titim an drúchta ar a uaigh faoin bhféar.

Ach drúcht úd na hoíche a thiteann go ciúin,
bheir sé úire a ghealfaidh an féar ar an uaigh,
is na deora a siltear faoi choim is faoi rún,
is tuar iad go mbeidh sé ’nár gcuimhne go buan.

[After the Occidental Britanno-Germanic of Thomas Moore.]

Erse verse 15

Is fear an fear mar sin féin

An ann don bhocht atá gan choir
is ceann faoi air mar sin féin?
is beag ár meas ar dhaor ag crith
ach táimid bocht mar sin féin!
Mar sin féin, mar sin féin,
ár ndua fá choim, mar sin féin;
cad is céim ann ach snas ar bhonn,
den ór an fear mar sin féin.

Más bia gan bhlas is cleachtach dúinn
is éadach glas, mar sin féin;
bíodh sról ar ghamal, fíon ag brúid,
is fear an fear mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
gan ghotha air, mar sin féin,
an fear gan cham cé bocht atá,
is rí linn é mar sin féin.

An t-ógfhear thall is tiarna é,
leaid lán de phoimp, mar sin féin;
cé binn le céadta guth a bhéil,
níl ann ach daoi mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
ribín is réalt, mar sin féin,
an fear le céill is intinn shaor
is cúis ghrinn dó seo go léir.

Má thig le rí piaraí a bhaist,
gach iarla, diúc, 's a leithéid,
tá fear gan cham thar neart a reacht,
níl feidhm ag dlí mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
gach teideal ard, 's a leithéid,
is fearr go mór mianach is meas
ná gradam stáit mar sin féin.

Guímís go léir go dtaga an lá
(is tiocfaidh sé, mar sin féin)
nuair bheidh an chiall i ngach aon áit
ag breith an bhua mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
tá sé ag teacht, mar sin féin,
go mbeidh gach duine feadh an tsaoil
'na mbráithre fós mar sin féin.

[Aistrithe ó Ultais Albanach Robert Burns.]