25 Samhain 2012

Erse verse 20

An Saoránach Dí-ainm













(Tógadh an leac marmair seo
i gcuimhne ar JS/07 M 378
thar ceann an Stáit)

Deimhníonn Rannóg an Staidrimh gur seo duine
nár cuireadh cúis barántúil ina choinne,
mar de réir gach scéala air dá bhfuil cloiste
ba shampla dearfa é do lucht a linne,
is dhein sé a dhícheall don phobal uile.

Mar fhostaí oifige a thuill sé a chuid
ach ghabh sé san arm nuair ab éigean dúinn troid,
níl locht ag an gcomhlacht ar a chuid oibre -
cé nár loic ar a chairde tráth na stailce
ach d'íoc go rialta táillí don cheardchumann
(cumann nár chothaigh clampar ach go hannamh),
is deir saoithe na síce gur dóiche
go dtaoscadh sé braon i dteannta na foirne.

Tuigtear do lucht na meán go léadh sé nuachtán
is go dtógadh sé ceann d'fhógraí mar is gnách.
Níor leasc leis árachas sláinte a cheannach
is nuair a tugadh cógas dó fuair sé biseach.
Áitíonn lucht gnó is na forais airgeadais
nach scaoileadh sé aon uain iasachta thairis
ach go gceannaíodh sé na hearraí faiseanta:
gluaisteán, fón cliste, SatNav is ríomhaire.

Tá ár lucht taighde uile ar aon tuairim
gur ghlac sé gan cheist le dearcadh na huaire:
sásta le síocháin, níor theith sé ó chogadh.
Phós sé in am is bhí triúr ina mhuirear -
an líon ba stuama do thuistí a ghlúine,
is thug sé lánchead don scoil iad a mhúineadh.
An raibh sé sona saor? Níl ciall leis an gceist:
dá mbeadh rud éigin cearr, ní bheadh sé gan teist.

[After the cis-Atlantic Anglo-Saxon of W.H. Auden.]

05 Eanáir 2011

Fógra

Myles agus an Deartháir



Níl sé de nós agam fógraíocht a dhéanamh ar an suíomh seo, ach sílim gur cuí agus gur cóir eisceacht bheag a dhéanamh sa chás seo: is iad Myles na Gopaleen agus a dheartháir, Ciarán Ó Nualláin, a bheidh faoi chaibidil ag Scoil Gheimhridh Merriman i mbliana.

Beidh an scoil ar siúl i gcathair na Gaillimhe, an 28-30 Eanáir, agus tá (nó beidh) gach eolas le fáil ó: shuíomh Chumann Merriman.

31 Nollaig 2010

Erse verse 19

An tAm a Bhí 


Ar chóir seanaithne a dhearmad
gan cuimhneamh uirthi arís?
Ar chóir seanaithne a dhearmad
's an t-am a bhí?

     Curfá:
     An t-am a bhí, a chroí,
     an t-am a bhí,
     is ólaimis deoch sláinte arís
     don am a bhí.

Nach dtógfá pionta i do ghlaic
is ardóidh mé cuach dí,
is ólaimis deoch sláinte ar ais
don am a bhí.

       Curfá

Ba ghnáth dúinn rith ar thaobh an tsléibh',
ag piocadh na mbláth mín;
ach chuamar beirt i bhfad i gcéin
ón am a bhí.

          Curfá

Ba ghnáth dúinn tumadh ins an sruth
ó éirí go ham luí;
ach chuamar thar sleasa na dtonn
ón am a bhí.

         Curfá

Seo duit mo lámh a chara cléibh!
Is beir greim mhaith uirthi!
Is taoscfaimid anois gach braon
don am a bhí.

         Curfá

[After the Caledonian Ullans of Robert Burns.]

29 Nollaig 2010

Erse verse 18

An cat



Teastaíonn uaim i mo thighse:
bean mheabhrach ard-éirime,
cat ag gabháil i measc na leabhar,
cairde de ló is d'oíche -
ní fiú liom an saol dá n-uireasa.

[D'après le latin vulgaire hexagonal de Guillaume Apollinaire.]

25 Nollaig 2010

Erse verse 17

Ag stopadh i gcoill oíche shneachta


Tá ’fhios agam cé leis an choill –
tá cónaí air sa bhaile thoir,
ní cás leis é má dheinim moill
ag amharc an tsneachta ina choill.

Is aisteach le mo chapaillín
an stopadh so gan feirm sa rian,
idir lochán oighir is crainn,
an oích’ is ísle teocht den bhliain.

Do chroith sé ceann is ghíosc an úim
ag fiafraí díom i dtaobh mo rúin,
is níl le cloisint ann ach fuaim
na leoithne réidh, an tsneachta plúir.

Má tá na coillte diamhair mín
comhlíonfad fós mo dhualgaisí,
tá aistear romham roimh dhul a luí,
tá aistear romham roimh dhul a luí.

[After the Ingweonic of Robert Frost.]

11 Lúnasa 2010

Erse verse 16

Ó! ná lig uait a ainm


Ó! ná lig uait a ainm, ach go luí sé sa scáil,
gan urraim ná aird mar' bhfuil a chorpán;
is danaideach duairc sinn ag sileadh na ndéar,
amhail titim an drúchta ar a uaigh faoin bhféar.

Ach drúcht úd na hoíche a thiteann go ciúin,
bheir sé úire a ghealfaidh an féar ar an uaigh,
is na deora a siltear faoi choim is faoi rún,
is tuar iad go mbeidh sé ’nár gcuimhne go buan.

[After the Occidental Britanno-Germanic of Thomas Moore.]

03 Lúnasa 2010

Erse verse 15

Is fear an fear mar sin féin


An ann don bhocht atá gan choir
is ceann faoi air mar sin féin?
is beag ár meas ar dhaor ag crith
ach táimid bocht mar sin féin!
Mar sin féin, mar sin féin,
ár ndua fá choim, mar sin féin;
cad is céim ann ach snas ar bhonn,
den ór an fear mar sin féin.

Más bia gan bhlas is cleachtach dúinn
is éadach glas, mar sin féin;
bíodh sról ar ghamal, fíon ag brúid,
is fear an fear mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
gan ghotha air, mar sin féin,
an fear gan cham cé bocht atá,
is rí linn é mar sin féin.

An t-ógfhear thall is tiarna é,
leaid lán de phoimp, mar sin féin;
cé binn le céadta guth a bhéil,
níl ann ach daoi mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
ribín is réalt, mar sin féin,
an fear le céill is intinn shaor
is cúis ghrinn dó seo go léir.

Má thig le rí piaraí a bhaist,
gach iarla, diúc, 's a leithéid,
tá fear gan cham thar neart a reacht,
níl feidhm ag dlí mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
gach teideal ard, 's a leithéid,
is fearr go mór mianach is meas
ná gradam stáit mar sin féin.

Guímís go léir go dtaga an lá
(is tiocfaidh sé, mar sin féin)
nuair bheidh an chiall i ngach aon áit
ag breith an bhua mar sin féin.
Mar sin féin, mar sin féin,
tá sé ag teacht, mar sin féin,
go mbeidh gach duine feadh an tsaoil
'na mbráithre fós mar sin féin.

[Aistrithe ó Ultais Albanach Robert Burns.]

21 Iúil 2010

Erse verse 14

Oileán locha Inis Fraoigh 


Éireod anois is imeod, chun triall ar Inis Fraoigh,
go ndéanfad cábán beag ann as criadh is cliatha slat;
beidh pónairí i línte, is mil agam ón gcíor,
is stopfad i bhfaiche ann, dord na mbeach i ngach aird.

Beidh suaimhneas agam ansiúd, óir sileann síth go réidh
ó cheo-bhrat na maidine go gceolann an creagar;
bíonn drithlí ann istoíche, niamh ghorm i lár an lae,
is líonann eití gleoiseach na spéartha um fheascar.

Éireod anois is imeod, óir d'oíche is de ló
cloisim glór séimh an locha ag bualadh ar an mbruach;
anseo ar thaobh na sráide, nó ar chosán gan snódh,
ar chloisint mo chroí istigh airím go doimhin an fhuaim.

[After the Hiberno-Saxon of W.B. Yeats.]

14 Iúil 2010

Erse verse 13

Amhrán Marseille


Éirígí 'chlanna na tíre,
tá lá na glóire buailte linn!
agus brat fuilteach na daoirse
á bhagairt ag tíoráin orainn,
     á bhagairt ag tíoráin orainn!
Éistigí 'mhuintir na tuaithe
béicíl na n-amhas gan daonnacht,
táid ag marú óige 's bantracht
is ag réabadh trí bhur ndúiche!

Chun arm a shaorfheara,
déanaigí bhur ranga,
ar aghaidh, ar aghaidh!
go ndoirtfear fuil
shalach ar ár gcriaidh!

Go neartaí ár ngrá don tír seo
lámh láidir lucht a slánaithe,
go dtroide spiorad na saoirse
ar son fhoireann a cosanta,
     ar son fhoireann a cosanta!
Go raibh an bua ag ár mbratach
i measc gártha arda na dtréan,
go raibh ár nglóir is ár gcaithréim
le feiscint ag naimhde basctha!

Chun arm a shaorfheara,
déanaigí bhur ranga,
ar aghaidh, ar aghaidh!
go ndoirtfear fuil
shalach ar ár gcriaidh!

[D'après le Gallo-Latin de Claude Joseph Rouget de Lisle.]

11 Iúil 2010

Keats and Chapman 6

An illuminating tale




As Keats stepped from the bright sunlight of the city streets into the interior of the gentleman’s club he paused to let his eyes adjust to the gloom.

‘Ah, Mr Keats!’ said the receptionist from behind his desk, ‘Mr Chapman is expecting you in the library – top of the stairs on the third floor.’

‘Thank you very much Higgins’, replied the poet who, though an infrequent visitor to the club, needed no directions to find the library – invariably the quietest room in the building.

This morning was no exception. On entering, Keats noted that there were three people in a space which would have comfortably accommodated thirty. Chapman was seated in a leather armchair, evidently engrossed in the Times Literary Supplement. Keats sat down in an adjacent chair without disturbing his friend’s concentration, then coughed softly to attract his attention.

‘Ah, Keats! How long have you been there?’ asked a surprised Chapman.

‘Just a moment. I’m sorry to interrupt, but here’s that new sonnet of mine’ said Keats, taking a carefully folded sheet of paper from his jacket and laying it on the small table between them.

‘Capital!’ replied Chapman, ‘you know how much ...’ Chapman’s words trailed off as the light from the lamp beside his chair expired. ‘Good grief! Isn't that typical? I was reading turgid reviews by pretentious academics for an hour and perpetual light shone upon me, but no sooner was I presented with a piece of real literary merit than darkness descended.’

‘Ah, but you haven’t read it yet’ said Keats, with genuinely false modesty.

‘It’s a judgement founded on extensive experience, old boy’ answered Chapman, before calling in a louder voice: ‘I say, Professor Edwards, Major Smyth, could I have your assistance for a few moments?’

‘What appears to be the matter?’ asked a rotund and balding gentleman in his fifties whose face appeared from behind the Financial Times. In the farthest corner of the room an older white-haired member of the club left down the copy of Country Life he'd been leafing through and cupped a hand to his ear. ‘What’s that Chapman?’ he bellowed.

‘My reading lamp isn't working Major, I wonder could you both come over here for a moment?’

‘Lamp not working?’ repeated the Major quizzically as he crossed the floor. ‘I should expect it’s the bally bulb. They do that you know. Did I ever tell you about the time I was stationed in Trucial Oman ... ?’

‘I don’t see what you need us for’, interrupted the Professor,‘this isn’t one of those light bulb jokes is it?’

‘Hah!’ exclaimed the Major, ‘I’ll warrant it is – how many club members does it take to change a light bulb, what?’

‘Chapman, tell me you wouldn’t’ pleaded Keats.

‘Of course not Keats – you know me better than that! But it may take more than the four of us to resolve this difficulty. I’ll just summon a member of staff’ said Chapman as he pressed a bell on the library wall.

‘Some of them aren't bad though’ said the Professor. ‘For example, do any of you know how many philosophers it takes to change a light bulb?’

‘Philosophers!’, snorted the Major – never met one. How many?’

‘Hard to say actually – it all depends on what you mean by “change”’ answered the Professor.

‘Very droll I’m sure’, groaned Keats, ‘but all we need is a new bulb – come to think of it, I could just borrow one from a wall light ...’

‘Here’s one in your line then’ said the Major, turning to the Professor: ‘how many psychiatrists does it take to change a light bulb?’

‘What do you mean “in my line” – I’m an economist – what are you implying?’ asked the Professor, clearly irate.

‘Eh, both very learned professions I'm sure’ interjected Keats. ‘How many econ ... I mean, how many psychiatrists does it take to change a light bulb?’

‘Just one, but the bulb must really, really, want to change’ answered the Major, a grin of satisfaction spreading across his face.

‘Excuse me gentlemen, did somebody call?’ asked a liveried attendant from the library doorway.

‘A scotch and soda as you’re there, James’ ordered the Major before anyone else could respond.

‘Actually James, I rang’, said Chapman, throwing an irritated glance in the Major’s direction. ‘Would you kindly invite some of the members to step into the library?’

‘The members may not wish to be disturbed, sir. May I enquire why you desire their company?’

‘Of course, James. It’s perfectly simple. This reading lamp here has stopped working.’

A baffled expression flickered for an instant across the attendant’s face before his habitually inscrutable expression returned. ‘I’ll fit a new bulb directly sir, but I don’t think the matter requires the attention of the members.’

‘A new bulb? Total waste of good money! Our subscriptions are high enough as it is. Just bring up a dozen members’ ordered Chapman in a peremptory tone.

‘Chapman, for heaven’s sake’, exclaimed Keats, ‘what on earth do you want with such a crowd of people?’

‘Surely Keats’, replied the classicist wearily, ‘you must have heard before now that many hands make light work?’

03 Iúil 2010

Dán nua

Seánra na seanrá


Ós dubh dorcha dul an dáin
staidéar síor do-níodh ógán,
     é sínte go moch ag meas
     scríbhne frofa na bhfileadh.

‘Is doiligh deacair an ghairm’
adeirid saoithe seanchais,
     ach ní crua riaghail na rann
     nuair scríobhtar dán le dúthracht.

Ná cleacht seanráite na sean—
beir scéala suilt don phobal
     ón spéirbhean is caoimhe cló,
     banfhlaith séaghain na sídheog!

Is éasca amhrán a cheapadh go réidh don slua
ach éilíonn staraithe leamha i mBéarla suadh
gur léannta rafar an bard a chum dréacht nó duan
i nGaeilge chanta go snasta gan éasc ná dua.

Is freagra é seo ar aiste leis an Ollamh Louis Cullen inar áitigh sé gur 'literary form, not a message for the people' í an aisling.

27 Meitheamh 2010

Erse verse 12

Tine agus oighear 



An í tine deireadh an tsaoil,
nó b'fhéidir sioc?
De réir mo thaithí ar an méin
táim den tuairim go bhfónfadh caor.
Ach dá dteastódh an dara scrios,
is leor m'eolas ar an bhfuath féin
le rá go mbeadh an t-oighear gach pioc
chomh nimhneach géar
ag bualadh sprioc.

[Aistrithe ó Shacs-Bhéarla Robert Frost.]

19 Meitheamh 2010

Erse verse 11

Eipic, 1938


Chónaigh mé in áiteanna mór le rá
nuair a bhí cúinsí troma le réiteach:
cér leo an leath-ród carraigeach gan fál
a raibh dhá theaghlach armtha á éileamh?
Bhéic muintir Dhufaigh ‘bíodh an deamhan agaibh’
is bhain an Cábach liath a chasóg de,
ag siúl na stráice gan beann ar lannaibh—
‘is í an chríoch na clocha glasa seo’.
B'shin bliain an chlampair úd thall in München.
Cé acu ba throime? Bhraith mé nárbh fhiú
mórán Baile Uí Rois ná an Goirtín
gur labhair taibhse Hómer i mo chluais:
‘Scríobh mé an tIliad i dtaobh a leithéid
de raic. Ceapann déithe a dtábhacht féin’.

[From the Meridional Anglo-Ullans of Patrick Kavanagh.]

16 Meitheamh 2010

Erse verse 10

Do Lucasta, ar imeacht chun cogaidh


Ná smuain, a rún, go bhfuilim crua
cé go mbrostaím ó chlúid
d'uchta úir is do mheoin fhionnuair
chuig slua, meirge is dún.

Is dearbh gurb é mo dhúil anois
an namhaid i lár gliadh,
is ansa liom ná rún do chnis,
claidheamh, lúireach is sciath.

Ach is údar sásaimh duitse
an fealladh so, a stór,
mar ba lú mo ghrá ort murach
gur fearr liom fós onóir.

[Aistrithe ó Shacsbhéarla Richard Lovelace.]

12 Meitheamh 2010

Erse verse 9

Cuir i gCás



Cuir i gcás nach bhfuil neamh ann -
is féidir más mian leat,
níl ifreann thíos fúinn
gan ach spéir os ár gcionn,
samhlaigh go bhfuil gach éinne
beo don lá inniu ...

Cuir i gcás nach bhfuil tír ann -
ní doiligh é a dhéanamh,
gan chúis maraithe ná éaga
ná creideamh ach chomh beag,
samhlaigh go bhfuil gach éinne
beo go síochánta ...

B'fhéidir gur aisling a chonac
ach nílim i mo aonar,
táim ag súil go mbeidh tú linn
's go seasfaimid le chéile.

Cuir i gcás nach bhfuil maoin ann -
más féidir é a dhéanamh,
gan chúis sainte ná ocrais
ach daoine mar bhráithre,
samhlaigh go bhfuil gach éinne
i bpáirt sa chruinne ...

B'fhéidir gur aisling a chonac
ach nílim i mo aonar,
táim ag súil go mbeidh tú linn
's go mairfimid le chéile.

[Aistrithe ó Shacsbhéarla Eoin Uí Leannáin.]

06 Meitheamh 2010

Keats and Chapman 5

A man of principle


Chapman was eagerly anticipating a drink or two with Keats as he strode through the hotel foyer towards the most secluded of several bars in the establishment. Only the day before he had returned from a month-long trip to the Bodleian Library to research a monograph on Venetian incunabula. So engrossed had he been in his work while at Oxford that he had lost touch with events in the outside world and was hoping Keats would bring him up to date on recent events.

On entering the dimly lit room Chapman saw his friend seated on a stool half way along the bar but his heart sank as he noticed that another man, sallow and casually dressed, was seated immediately to the poet’s right. Chapman didn't recognise the fellow but, being acutely conscious that very few people were as interested in the classics as Keats, he resigned himself to the fact that he now had little chance of holding forth at length on the Bodleian’s collection of early Venetian editions in Greek.

‘Keats old man, how are things!’ said Chapman in as cheerful a tone as he could muster, while seating himself on the stool to the poet’s left.

‘Ah Chapman – perfect timing as always! I’ve just finished my gin and tonic – what are you having?’

‘Great minds and all that’, replied Chapman, ‘I rather fancy the same’.

‘Good grief!’, said the poet, striking his forehead with his palm, ‘I should have anticipated that answer I suppose, but I walked right into it, didn't I?’

‘Why, what on earth is the matter?’ asked Chapman in some confusion.

‘Ah, a trivial point really – it’s just that I've never known whether one should say “two gins and tonic” or “two gin and tonics”. The former seems to be required by logic yet it’s redolent of the schoolroom. On the other hand, the latter is distinctly demotic, not to say vulgar – perhaps even ... American.’

‘Americans don’t drink gin and tonic do they? From what I hear, it’s all cocktails over there. Here, leave the drinks to me – is your friend having anything?’ enquired Chapman, nodding in the direction of the sallow man.

‘What? Oh, he’s not with me’ said Keats, lowering his voice, ‘I’ve no idea who he is actually – he just sat down there a few minutes ago’, then added more loudly ‘you order the drinks so, but I insist on paying’.

Chapman did not demur and caught the barman’s eye: ‘two G ’n’ Ts please’ he ordered. He was about to comment that the sallow man’s behaviour was a little odd in view of the number of free stools at the bar but Keats spoke first: ‘Well played Chapman old boy – you cut the Gordon’s knot there and no mistake!’

While the barman was placing the drinks on the counter Chapman discretely observed, in the mirror behind the bar, the sallow man finishing his beer, standing up and moving towards the door.

‘This is my round! Leave this to me – I insist.’ announced Keats as he removed his jacket from the back of his stool and reached into an inside pocket for his wallet. ‘That’s strange’, said the poet, ‘I always keep it there – hold on, it must be on the other side ... no, it’s not there either ... now where could I ...’

Without a word, Chapman jumped from his stool to the door. He took in the foyer beyond with a single glance before rushing in the opposite direction down a corridor leading to the hotel’s garage. Emerging into a laneway at the rear of the building he was delighted to see the sallow man walking briskly towards the street. ‘Stop thief!’ he shouted. The suspect glanced over his shoulder and began to run but before he had covered ten yards a liveried attendant dashed from the garage and seized him by the arm.

‘Excellent work!’ said Chapman as he came up a moment later. ‘This miscreant has just relieved my friend of his wallet. Would you be so good as to summon a member of the constabulary?’

‘Certainly sir – right away’ replied the attendant, releasing his grip on the pick-pocket as Chapman took hold of his other arm. With his free hand, the sallow man reached into a trouser pocket and produced a wallet which he handed to Chapman, an insouciant expression on his face.

‘I’d be very worried if I were you’ said Chapman sternly as he took the wallet. ‘I warrant you’ll see the inside of a gaol for this – for six months at least, perhaps a year.’

The prisoner smiled. ‘Think that frightens me, do you? I’ve been inside oftener than you’ve had holidays. I’ve been inside so often, I’ve lost count. I know all the screws; a lot of my best mates are in there right now. Sure, it’s only a month since I got out after my last stretch. Ask any beak in this town if you don’t believe me – they all know me by my first name.’

‘Really?’ said Chapman, ‘how remarkable!’ Then, having reflected for a moment, he released his grip on the captive's arm: ‘be off with you so – go on, get out of here before I change my mind again!’

The sallow man’s face registered a look of amazement. Then he nodded his thanks, turned on his heels and hurried towards the street.

‘Chapman!’  shouted Keats, who had just emerged from the hotel, ‘am I very much mistaken or did I see you release that villain just now?’

‘Yes, I’m afraid I did’, said the classicist as he returned the poet’s wallet. ‘I don’t condone the fellow’s line of business for a moment, but I must confess that I've always admired a man who has the courage of his convictions.’

19 Bealtaine 2010

Erse verse 8

An Múinteoir


Thóg an saor cloiche teampall
a bhí maisiúil greanta teann,
gach stua, póirse is colún
mar líne chruinn óna pheann.
Scairt an slua ar a fheiscint:
"ní bheidh meath ar sin go brách;
is mór í d'éirim a cheardaí!
mairfidh do chlú is do cháil."

Thóg oide scoile teampall
le dua is le gean a chroí,
níor dhein dhá leath dá dhícheall
is do leag gach cloch le guí.
Níor tugadh aird ar a iarracht,
ba chuma le cách a rún,
is an teampall a tógadh
ceileadh é ar radharc na súl.

Tá teampall an tsaoir scriosta
ina smionagar ar lár,
gach colún leagtha briste,
na fallaí tite le fán.
An ceann a thóg an múinteoir,
seasann sé go fóill gan loit:
óir is é a bhí sa teampall
anam síoraí bithbhuan linbh.

[After the Insular Saxon of an unknown pedagogue.]

16 Bealtaine 2010

Erse verse 7

An samhlód thú?


An samhlód thú le lá geal sa samhradh?
is áille thú agus is measartha
óir síothlaíonn léas an tsamhraidh go tapa
is rúscann gaoth mín-ghas na Bealtaine;
téann teas na gréine thar fóir ar uaire,
is minic scáth ag clúdach a gnúise -
le himeacht ama, de thaisme uaine,
tagann meath ar gach neach beo dá úire;
ach ní chaillfidh do shamhradh a luisne
ní fheicfear smál go deo ar do mhaise,
ní bhéarfaidh an bás ort ina ghaiste
is tú ag druidim le deireadh d'aistir:
a fhad a mhairfidh an cine daonna,
mairfidh sé seo, is do niamh le chéile.

[After the Insular Saxon of William Shakespeare.]

14 Bealtaine 2010

Erse verse 6

An Crann



Sílim nach bhfeicidh mé go brách
dán chomh dea-dhéanta leis an gcrann

Crann a dhiúlann tríd an ithir
leacht ó chíoch thorthúil na cruinne

Crann a adhrann Dia gan staonadh
ag ardú géag chun na spéire

Crann a bheireann ins an samhradh
nead spideoige faoina ascall

Crann a dtiteann sneachta geal air
is a thugann scáth ón bhfearthainn

'Sé mo leithéid a chumfadh dán
ach Dia amháin a chruthódh crann.

[After the Insular Saxon of Joyce Kilmer.]

12 Bealtaine 2010

Erse verse 5

Cumha Sochraide


Cuir gach clog ina stad agus múch an guthán,
ná lig do na gadhair a bheith ag glamaíl fá chnámh,
balbhaigh an pianó agus maolaigh an druma,
leag amach an cónra is lig don slua caoineadh.

Bíodh na heitleáin ag geonaíl os ár gcionn sa spéir
ag breacadh tásc an fhir a cailleadh ar an aer,
ceangail ribín ciardhubh le hucht an cholúir bháin,
cuir lámhainní dubha ar an bpóilín sa tsráid.

Ba eisean thuaidh is theas, thoir is thiar dom,
ba eisean Domhnach is dálach, obair is scíth agam,
ba é mo lá is m'oíche, mo chaint is mo cheol é,
shíleas go mairfeadh ár ngrá, ach mo léan gur éag.

Níl na réaltaí ag teastáil, múch gach ceann díobh,
cuir an ré i dtaisce is bain anuas an ghrian,
taosc an fharraige agus scuab an choill chun siúil,
ní bheidh rath ar aon cheo arís go Lá an Luain.
 
[After the Insular Saxon of W.H. Auden.]